در حرم پیچید عطر سیب زائر فیض برد

هر کسی در بارگاهت بود حاضر فیض برد

با بیان روضه هایت پلک من هم خیس شد

چشمهایم چون زمین خشک و بایر فیض برد

زینب که سینۀ او خود مدفن حسین است

روحش چنان لطیف است گویا تن حسین است

یارب چه نشئه گل کرد؟ ظلم است و استغاثه!!!

دست سنان و اخنس بر دامن حسین است

آبروی ماست گریه آبروداریم ما

با لباس مشکی ات عمریست خو داریم ما

باطهارت بودن از ارکان مجنون بودنست

حرف لیلا میشود هرجا وضو داریم ما

کام خشکی تا به دریا می رسد

یک سلام از ما به آقا می رسد

انقلاب عشق بر پا می کند

بیرق آقا به هر جا می رسد

دیدید اگر که یکسره در کنج خلوتیم

غرق محبتیم...به دنبال وصلتیم

هجران کشیده ایم...گناهی نکرده ایم

از دوری نگار پر از درد غربتیم

خوب است روضه روضه ی ارباب بهتر است

از این جهت که گریه کُنِ روضه مادر است

باید که طفل اشک بیاید به گونه ام

وقتی که پلک ، دست به سینه دم در است

بشنو از من دارم از یارم حکایت می کنم

سینه ای دارم کز آن شرح محبت می کنم

هر جوانی را دلی هر عاشقی را سینه ای است

من دلی دارم که آن را وقف هیات می کنم

در گنهکاری ز بس مشهور هستم

هر کجایی می روم مقهور هستم

طعنه ی مردم به من، دردی ندارد

درد من این است از تو دور هستم